سرمایه انسانی هویت سازمانی
سرمایه انسانی هویت سازمانی
سرمایه انسانی هویت سازمانی
سرمایه انسانی هویت سازمانی
سازمانها بدون سرمایههای انسانی خود، هیچ هویّت و ارزشی ندارند
حیثیّت یک سازمان در گروی توجه منابع انسانی و کارکنانش است. سیستم بدون اجزایش کاری از کار پیش نمیبرد. در یک سازمان هم به همین گونه است. هر سازمان یا مجموعه بدون منابع انسانی، بدون پرسنل، بدون افرادی که به فکر پیشبرد برنامههای سازمان باشند، نه هویّت دارد و نه ارزشی برای خدمت. چطور میتوان انتظار داشت، مجموعه یا سازمانی که به اجزای خود، به نیروی انسانی خود خدمت نمیکند بتواند به جامعه و مردمش خدمت کند.
حدیث داریم، از پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) که میفرماید: مزد کسی که برای شما کار میکند را قبل از خشک شدن عرق پیشانیش بپردازید و در همان حال کار مزد او را مشخص کنید. (کنزالعمال ح 9126)
توجه به رفاه کارکنان، در درجه اول پرداخت به موقع حقوق آنهاست. از هر محل و منبعی که داشتید ابتدا حقوق کارکنانتان را بدهید و پس از آن به فکر پرداخت هزینهها باشید. چه بسیار شرکتها و سازمانهایی که مبلغ حقوق کارمندان خود در حسابهای بانکی را سرمایه تلقی میکنند، فکر میکنند هر چه بیشتر آن را در حسابشان نگه دارند، بیشتر سود میکنند. این مبلغ نه تنها سرمایه نیست بلکه اصلا مال شما و شرکت یا سازمانتان نیست، از زمانی که کارمند شروع به فعالیت در سازمانتان میکند، این مبلغ حقوق، پیش شما امانت است تا زمانی که موعد پرداخت توافق شدهی آن برسد. پس برنامه داشته باشید. اکثر دیرکردها در پرداخت حقوق کارکنان در سازمانها حتی شرکتهای کوچک ناشی از عدم برنامهریزی است. اگر بودجه دارید برای پرداخت حقوق پرسنلی، به آن دست نزنید، آن را خرج نکنید، ارزشش را حفظ کنید تا موعد پرداخت برسد. اگر شرکتی هستید خصوصی، طوری در نظر بگیرید فاکتورهای شرکت تا قبل از موعد پرداخت حقوق صاف شود و سرمایه در گردش شرکت هنگام پرداختها در دسترس باشد.
سرمایه انسانی شما در یک سازمان، ناامید میشود اگر زمانی که برای پرداخت حقوقش تعیین کردهاید، به تعویق بیافتد. نیروی انسانی شما به این فکر فرو میرود که سازمان، قدر زحماتش را نمیداند، رفته رفته تعهدش نسبت به سازمان کمتر و کمتر میشود. دیر پرداخت کردن حقوق حتی جامعهپذیری نیروی انسانی شما را تحت تاثیر میگذارد.
کارکنان سازمان سرمایه و اندوخته اصلی سازمان هستند
این نگرش، نباید فقط یک شعار باشد، اگر کارکنان شما به عنوان یک مدیر اندوخته و سرمایه برایتان محسوب میشود، باید حواستان به پرداختهای به موقع حقوقشان باشد. در رفاهی پرسنل و کارکنان با برنامهریزی عمل کنید اما صرفهجویی نکنید.
کارکنان در قبال وظایف و مسئولیتهایی که برای سازمان انجام میدهند، حقوقی دارند
گاهی یادمان میرود که کارکنان ما فقط ملزم به انجام وظایف نیستند، گاهی فکر میکنیم چون به کسی حقوق میدهیم در طول ماه یا سال هر کاری از او بخواهیم باید انجام دهد. خیر این گونه نیست. این تفکر و تفکرهای مشابه آن آسیبزا هستند. نیروی انسانی را در قبال انجام وظایف و کارهای از پیش تعیین شده و مشخص استخدام میکنید و در قبال آن حداقل کار در ازای انجام وظایفش پرداخت به موقع حقوق است. حتی اگر برای او جریمهای در نظر میگیرید، سعی کنید کمترین دخل و تاثیر را به حقوق و روزی ماهانه منابع انسانی سازمان بگذارد. لازم به ذکر است که جریمه نیز باید مثل شرح وظایف کارکنان از پیش تعیین شده و حتی در قرارداد وی هنگام استخدام ذکر شود. تجربه نشان داده است که هر فردی خواستار یک سطح حداقلی رفاه مالی است و اگر او را با حقوقی زیر این سطح استخدام کنید، احساس خوبی از شغلش نخواهد داشت. در این صورت این فرد همواره نگران امور مالی و پرداخت هزینههای زندگیاش خواهد بود و ناگفته نماند که نگرانیهای نیروی انسانی چقدر میتواند، بر روند کاری وی در سازمان اثرگذار باشد.
سطح رفاه مالی افراد معمولاً یک بازه مشخص دارد و هدف شما نیز لااقل باید این باشد که حقوقی نزدیک به حداقل این بازه به آنها بپردازید و سپس به تدریج و با بهبود عملکرد فرد بر میزان این حقوق، بیافزایید. همیشه یک دوره ۹۰ روزه کار موقت یا دوره آزمایشی فعالیت ترتیب دهید. به فرد متقاضی توضیح دهید که ممکن است در هر یک از روزهای این بازه ۹۰ روزه به صورت مشترک به این نتیجه برسید که این شغل برایش مناسب نیست. همچنین به او بگویید که در پایان این بازه ۹۰، روزه حقوق و مزایای او را مورد تجدید نظر قرار خواهید داد و در مورد اینکه آیا میتواند همچنان در این شغل بماند و میزان حقوقی که در صورت ادامه حضورش باید دریافت کند تصمیم گیری خواهید کرد.
